Abstract
Ushbu maqola klassik va zamonaviy dramaturgiyada insonning ichki olamining badiiy talqinini tahlil qiladi. Tadqiqot Markazida Shekspir tragediyalaridagi psixologik dramatizm, ichki monologlar orqali ruhiy jarayonlarning yoritilishi, shuningdek, Fitrat, Hamza, Abdulla Qodiriy, Said Ahmad va Erkin A’zam kabi o‘zbek dramaturglarining asarlaridagi milliy ruhiyat ifodasi turadi. Qiyosiy-tahliliy, psixologik va strukturaviy yondashuvlar asosida ikki adabiy maktabning umumiy va farqli jihatlari ochib berilgan. Natijalar shuni ko‘rsatadiki, har ikki adabiy an’anada shaxsning ichki kechinmalari dramatik harakatning markazida turadi, biroq Shekspir universallikka, o‘zbek dramaturgiyasi esa milliy-estetik tamoyillarga tayangan holda ruhiy jarayonlarni talqin etadi.
References
1. Bloom, Harold. Shakespeare: The Invention of the Human. New York: Riverhead Books, 1998. – pp. 55–61.
2. Peter Brook. The Empty Space. London: Penguin Books, 1968. – pp. 32–38.
3. Karimov, S. O‘zbek dramaturgiyasi tarixi. Toshkent, 1980. – bb. 87–94.
4. Jan Kott. Shakespeare Our Contemporary. London: Methuen, 1964. – pp. 102–110.
5. Nicoll Allardyce. Drama and the Theatre. London, 1962. – pp. 112–118.
6. Martha C Nussbaum. Upheavals of Thought: The Intelligence of Emotions. Cambridge University Press, 2001. – pp. 85–92.
7. B. Paxton. The Psychology of Drama. New York, 1974. – pp. 63–70.
8. A. Улуғов. Ўзбек драматургияси тарихи масалалари. Тошкент: Маънавият, 2005. – бб. 45–53.
9. J. Dover Wilson. What Happens in Hamlet. Cambridge University Press, 1959. – pp. 45–52.