Keywords
Abstract
Mazkur maqolada o‘zbek va turk zardo‘zlik san’ati qiyosiy tahlil asosida o‘rganiladi. Unda zardo‘zlikning tarixiy taraqqiyoti, hududiy maktablarning estetik va texnik xususiyatlari, shuningdek, uslub, material va kompozitsiya tamoyillari atroflicha tahlil etiladi. Tadqiqot natijalari o‘zbek zardo‘zligining zich va hajmiy tuzilishga ega ekanligini, turk zardo‘zligining esa nafis va muvozanatli estetik yondashuv bilan ajralib turishini ko‘rsatadi. Shuningdek, ustoz-shogird an’anasi hamda zardo‘zlikning jamiyatdagi ijtimoiy funksiyalari qiyosiy jihatdan baholanadi. Xulosa sifatida, zardo‘zlik san’ati umumiy ildizlarga ega bo‘lishiga qaramay, turli madaniy muhitlarda o‘ziga xos estetik tizimlar shakllanganligi aniqlanadi.
References
1. UNESCO. Nomoddiy madaniy merosni muhofaza qilish to‘g‘risidagi Konvensiya. Parij: UNESCO, 2003.
2. G‘ulomov K.M., Bulatov S.S. Sharqona usta-shogird odobi. – Toshkent: O‘zR O‘MTV o‘quv adabiyotlari, jurnal va byulletenlarni nashrga tayyorlash markazi, 2000. – 120 b.
3. Bulatov S.S., Ashirov M. Amaliy san’at atamalar lug‘ati. – Toshkent: Ensiklopediya bosh tahririyati, 1991. – 86 b.
4. G‘ulomov K.M. Amaliy san’at. – Toshkent: Iqtisod-moliya, 2008. – 90 b.
5. Crill R. Indian Embroidery. – London: Victoria and Albert Museum, 1999.