Abstract
Mazkur maqolada Said Ahmadning hajviy hikoyalarida qo‘llangan lingvistik vositalar lingvopoetik nuqtai nazardan tahlil qilinadi. Tadqiqot davomida yozuvchining hajviy uslubini shakllantiruvchi leksik birliklar, frazeologik iboralar, kinoya, mubolag‘a hamda dialogik nutq elementlarining badiiy matn mazmunini ochishdagi o‘rni yoritiladi. Shuningdek, ushbu vositalarning hajviy effekt yaratish, qahramonlar xarakterini ochib berish hamda muallifning individual uslubini namoyon etishdagi ahamiyati ilmiy jihatdan asoslab beriladi.
References
1. Galperin I.R. Stylistics. – Moscow: Higher School, 1977.
2. Hojiyev A. O‘zbek tili stilistikasi. – Toshkent: O‘qituvchi, 1992.
3. Karimov B. Said Ahmad ijodining badiiy xususiyatlari. – Toshkent: Fan, 2010.
4. Mahmudov N. Til va uslub. – Toshkent: Ma’naviyat, 2003.
5. Quronov D. Adabiyot nazariyasi. – Toshkent: Akademnashr, 2018.
6. Said Ahmad. Qoplon // Tanlangan asarlar. – Toshkent: G‘afur G‘ulom nomidagi nashriyot, 2000.
7. Said Ahmad. Sobiq // Tanlangan asarlar. – Toshkent: G‘afur G‘ulom nomidagi nashriyot, 2000.
8. Yo‘ldoshev B. Badiiy matn lingvopoetikasi. – Toshkent: Fan, 2015.
9. Виноградов В.В. О языке художественной литературы. - Москва: Наука, 1971.