Keywords
Abstract
Mazkur maqolada ekstraditsiya instituti va davlat suvereniteti o‘rtasidagi murakkab huquqiy munosabatlar xalqaro va konstitutsiyaviy huquq nuqtayi nazaridan tahlil qilinadi. Tadqiqotda davlat suverenitetining klassik va zamonaviy talqinlari, ekstraditsiyaning ushbu tushunchaga ta’siri hamda xalqaro majburiyatlar va milliy manfaatlar o‘rtasidagi muvozanat masalalari yoritilgan. Muallif ekstraditsiya institutini suverenitetni cheklovchi emas, balki uni globalizatsiya sharoitida qayta shakllantiruvchi huquqiy mexanizm sifatida asoslaydi. Maqolada Yevropa Inson huquqlari sudi amaliyoti, xususan Soering v. United Kingdom ishi, shuningdek Yevropa Ekstraditsiya konvensiyasi va Palermo konvensiyasi misolida davlatlar o‘rtasidagi ishonch muammosi va inson huquqlari omilining ekstraditsiyadagi roli tahlil qilinadi. Ilmiy polemika doirasida ekstraditsiya suverenitetni zaiflashtiradimi yoki aksincha, uni mas’uliyatli hamkorlik orqali mustahkamlaydimi, degan savolga javob izlanadi. Xulosa qismida zamonaviy xalqaro huquqda ekstraditsiya suverenitet va xalqaro hamkorlik o‘rtasidagi dinamik muvozanatni ta’minlovchi muhim institut ekanligi asoslab beriladi.
References
1. Crawford J. Brownlie’s Principles of Public International Law. Oxford University Press, 2019.
2. Koskenniemi M. From Apology to Utopia. Cambridge University Press, 2005.
3. European Convention on Extradition, 1957.
4. United Nations Convention against Transnational Organized Crime (Palermo Convention), 2000.
5. Shearer I. Extradition in International Law. Manchester University Press, 1971.
6. European Court of Human Rights, Soering v. United Kingdom, 1989.
7. Bassiouni M. Cherif. International Extradition: United States Law and Practice. Oxford University Press, 2014.
8. Anne Peters. Beyond Human Rights: The Legal Status of the Individual in International Law. Cambridge University Press, 2016.