Keywords
Abstract
Mazkur maqolada badiiy matnda pragmatik mazmunni shakllantiruvchi til vositalari tahlil qilinadi. Tadqiqotda o‘zbek adabiyotining yirik namoyandalaridan biri bo‘lgan Abdulla Qahhor asarlari misolida leksik birliklar, frazeologizmlar, kinoya va dialogik nutq shakllari orqali yuzaga keladigan pragmatik ma’no xususiyatlari yoritiladi. Shuningdek, muallif nutqi va personaj nutqi o‘rtasidagi munosabatning badiiy matn mazmuniga ta’siri ko‘rib chiqiladi.
References
1. Abdulla Qahhor. Tanlangan asarlar. – Toshkent: G‘afur G‘ulom nomidagi nashriyot, 1987.
2. Abdulla Qahhor. Hikoyalar va qissalar. – Toshkent: Sharq, 2004.
3. Shavkat Rahmatullayev. Hozirgi o‘zbek adabiy tili. – Toshkent: Universitet, 2006.
4. Abdusaid Nurmonov. Tilshunoslik nazariyasi. – Toshkent: O‘zbekiston, 2012.
5. Abdusaid Nurmonov. Lingvistik tadqiqot metodologiyasi. – Toshkent: Fan, 2010.
6. Ibrohim Haqqulov. Badiiy tafakkur va ijod falsafasi. – Toshkent: Fan, 2007.
7. Yoqubjon Is’hoqov. So‘z san’ati va badiiy mahorat. – Toshkent: Fan, 2004.
8. George Yule. Pragmatics. – Oxford: Oxford University Press, 1996.
9. Stephen C. Levinson. Pragmatics. – Cambridge: Cambridge University Press, 1983.
10. Geoffrey Leech. Principles of Pragmatics. – London: Longman, 1983.
11. Roman Jakobson. Linguistics and Poetics. – Cambridge: MIT Press, 1960.
12. Viktor Vinogradov. Stilistika. Teoriya poeticheskoy rechi. – Moskva: Nauka, 1971.
13. Yuri Lotman. Struktura khudozhestvennogo teksta. – Moskva: Iskusstvo, 1970.
14. Mikhail Bakhtin. Problemy poetiki Dostoevskogo. – Moskva: Sovetskiy pisatel, 1972.
15. Umberto Eco. The Role of the Reader. – Bloomington: Indiana University Press, 1979.
16. Normurod Shukurov. Badiiy matn tahlili asoslari. – Toshkent: Fan, 2011.
17. Said Ahmad. Adabiy portretlar. – Toshkent: Sharq, 2000